Istotną cechą mitochondrialnego systemu translacji jest występowanie w mitochondriach znacznie mniejszej liczby izoakceptorowych tRNA, niż to jest w cy-toplazmie. Oznacza to, że do odczytu kodu mitochondria dysponują znacznie mniejszą liczbą antykodonów, niż ma to miejsce w typowych układach cytopla-zmatycznych. Zgodnie z założeniami Cricka minimalna liczba antykodonów niezbędnych do odczytu 64-literowego kodu – z uwzględnieniem hipotezy tolerancji (ang. wobble hypothesis) – wynosi 32. Tymczasem w mitochondriach drożdżowych stwierdzono istnienie tylko 27 różnych form tRNA. Oznacza to, że w systemach mitochondrialnych pewne antykodony mogą odczytać więcej antykodonów, niż przewidują reguły Cricka, określające mechanizmy odczytu kodu uniwersalnego. Próbę zracjonalizowania sytuacji przedstawił Lagerkvist, proponując uporządkowanie kodonów i antykodonów używanych w mitochondriach drożdżowych w zestawy tak zwanych rodzin (silnych, pośrednich, słabych). Zgodnie z propozycją Lagerlwista do odczytu 64-kodonowego kodu mogą wystarczyć 23 antykodony z założeniem, że w obrębie tak zwanych silnych rodzin tworzenie wiązań wodorowych między dwoma pierwszymi zasadami wystarcza do utworzenia dostatecznie stabilnych par między kodonem a antykodonem. W silnych rodzinach trzecia zasada kodonu nie jest więc swoiście rozpoznawana przez pierwszą zasadę antykodonu.