NER

NER jest zaangażowana w usuwanie uszkodzeń powodujących zmiany struktury podwójnej helisy, które zakłócają parowanie zasad i stanowią przeszkodę dla transkrypcji i replikacji. Są to uszkodzenia powodowane przez UV, tzn. cyklobutanowe dimery pirymidynowe oraz fotoprodukty 6-4, a także wiązania krzyżowe i duże chemiczne addukty, np. powstające na skutek działania benzopirenu. Istota naprawy polega na rozpoznaniu uszkodzenia, usunięciu nukleotydów wokół uszkodzonego miejsca i odtworzeniu usuniętej nici na podstawie sekwencji nukleotydów drugiej, nieuszkodzonej nici. W NER bierze udział ok. 30 białek. Odpowiadają one kolejno za rozpoznanie uszkodzenia, rozwinięcie podwójnej helisy DNA, wycięcie uszkodzenia wraz z otaczającym je fragmentem o długości 30 nukleotydów, wypełnienie powstałej w ten sposób jednoniciowej luki i połączenie końców, które powstały na skutek wycięcia i zsyntetyzowania fragmentu nici na nowo. Rozpoznanie uszkodzenia w systemie NER odbywa się dwoma sposobami. Jeden, funkcjonujący na drodze tzw. globalnego genomowego NER (ang. global genomic repair – GGR) usuwa uszkodzenia z rejonów nieulegających transkrypcji oraz z nietranskrybowanych nici rejonów ulegających transkrypcji. Drugi, naprawa sprzężona z transkrypcją (ang. transcription-coupled repair – TCR), usuwa uszkodzenia utrudniające przesuwanie się polimerazy RNA.