Posted by admin On Maj - 14 - 2011 Skomentuj

Jak wspomniano już wcześniej, podstawową rolą rekombinacji jest usuwanie dwuniciowych pęknięć w DNA. Jednym ze sposobów usuwania tych pęknięć jest opisana wyżej HR. Wymaga ona, aby w rejonie rekombinacji znalazła się nieuszkodzona, homologiczna cząsteczka DNA. W komórkach ssaków taka sytuacja jest ograniczona do późnej fazy S oraz fazy G2. Z tego względu większość dwuniciowych pęknięć w DNA usuwana jest na innej drodze, poprzez rekombinację niehomologiczną (NHEJ). W odróżnieniu od HR, opierającej się na homologii sekwencji rekombinujących cząsteczek DNA, NHEJ nie wymaga homologii i wykorzystuje do rozpoznania jedynie chemiczne właściwości końców DNA. Z tego względu, a także z powodu częstych modyfikacji końców DNA podczas ich łączenia, NHEJ jest uważana za rekombinację generującą więcej błędów niż HR. Pierwszym elementem aparatu białkowego ssaków biorącego udział w NHEJ jest heterodimer Ku, zbudowany z białek Ku70 i Ku86, rozpoznający końce DNA. Kompleks Ku70/86 tworzy pierścień z otworem o średnicy 20 A, dostatecznie dużym, aby pomieścić w środku dwuniciową cząsteczkę DNA. Kompleks Ku70/86 wiąże się zarówno do tępych końców dwuniciowego DNA, jak i do końców zawierających na jednej z nici dłuższe odcinki jednoniciowe. Główne funkcje Ku70/86 polegają na zabezpieczeniu końców przed działaniem nukleaz oraz na przyciąganiu dalszych białek biorących udział w NHEJ.